823 We zijn er even uit …. (3)
Ik heb besloten er even tussenuit te gaan, pauze, retraite, weer boeken lezen, zelf ervaringen opdoen offline. Natuurlijk kan ik het daar niet bij laten, in weinig woorden. Ik wil er drie vormen aan geven. Ik wil net als Hans Stegeman een publiek toespreken waarin ik mijn lezing geef over mijn pauze. Ik wil ook een interview geven aan en met mezelf, de stopper en de doorganger. En ik wil (zoals ik bij Stegeman deed) een minder braaf verhaal over het stoppen, een oproep, een call for action, iets met druk eronder en erachter.
En ehh, als er echt iets dringends is, dan ga ik mijn eigen voornemen gewoon schenden hoor. Overig typische AI teksten, met de bekende opsommingen en ritmes en herhalingen, maar inhoudelijk niet verkeerd. Ik heb als brondocument mijn eigen uitgebreide aantekeningen meegegeven nav evaluatie na blog 700 en 800 en gisteren overviel het me voor de 3 keer … dus vandaar die PAUZE.
Recht in het hart
Nu zijn jullie aan de beurt
Beste lezer,
Dit wordt geen afscheid.
Daarvoor ken ik mezelf te goed.
Maar het wordt wel iets wat er verdacht veel op lijkt: ik ga een tijdje mijn mond houden.
Niet omdat ik niets meer te zeggen heb. Integendeel. Dat is eerder het probleem. Er is altijd nog een gedachte, een boek, een eigenaardige redenering, een nieuw verdienmodel, een gladde bestuurder of een maatschappelijke ontwikkeling waarbij de vraag zich opdringt: waarom gebeurt dit, wie verdient eraan en waarom wordt het aan ons verkocht alsof het onvermijdelijk is?
Die vragen verdwijnen niet wanneer ik even niet publiceer.
Ze blijven vermoedelijk gewoon door mijn hoofd lopen.
Maar na ruim achthonderd blogs lijkt het me redelijk dat ze daar af en toe ook eens blijven.
Toen ik hiermee begon, wilde ik geen beweging oprichten. Ik wilde geen volgers verzamelen. Ik had geen contentstrategie, persoonlijk merk of ambitie om iedere ochtend om half zeven een inspirerende gedachte op LinkedIn te plaatsen naast een foto waarop ik betekenisvol uit een treinraam kijk.
Ik wilde mijn gedachten niet kwijtraken.
Dat was alles.
Ik schreef dingen op omdat ik wilde weten wat ik zelf dacht. Ik wilde patronen herkennen in mijn eigen verwondering. Begrijpen waarom ik steeds terugkwam bij macht, geld, eigendom, status, schaarste, liefde, banken, woningen, technologie en de wonderlijke menselijke vaardigheid om principieel tegen iets te zijn totdat het eigen huis, pensioen of comfort in gevaar komt.
Gaandeweg ontstond er meer.
Een verzameling werd een archief.
Losse irritaties werden terugkerende thema’s.
Boeken werden dossiers.
Redeneringen werden modellen.
En met de komst van AI kreeg ik een gesprekspartner die niet alleen hielp antwoorden, maar ook liet zien welke vragen ik blijkbaar al jaren stelde.
Daar ben ik trots op.
Niet op ieder afzonderlijk stukje. Er staat ongetwijfeld herhaling tussen, haastwerk, een mislukte vergelijking, een te brave AI-tekst en een aantal afbeeldingen waarbij zelfs de afgebeelde personen vermoedelijk niet wisten wat hun overkwam.
Maar als geheel staat er iets.
Een poging van één mens om de wereld niet onmiddellijk te accepteren in de vorm waarin zij wordt aangeboden.
Een verzameling vragen bij de kleine lettertjes.
Een reeks pogingen om achter mooie woorden de geldstromen te zien.
Om niet alleen te luisteren naar wat iemand zegt, maar te reconstrueren welk model in zijn hoofd dat antwoord logisch maakt.
Om niet alleen goede mensen te bestuderen, maar juist ook degenen die begrijpen hoe je regels buigt, façades bouwt, bewondering organiseert en de rekening bij een ander neerlegt.
Niet omdat het duister aantrekkelijker is.
Maar omdat je jezelf slecht kunt verdedigen tegen een mechanisme dat je uit keurigheid weigert te bekijken.
Misschien is dat de rode draad van deze hele site.
Kijk niet weg.
Kijk beter.
Reken grofweg na.
Vraag wie wint.
Vraag wie betaalt.
Vraag welke tweede en derde gevolgen buiten beeld blijven.
En vraag vooral waarom een uitkomst die buitengewoon gunstig is voor een kleine groep telkens wordt voorgesteld als natuurwet voor ons allemaal.
Ik heb die vragen nu vaak genoeg gesteld om te weten dat ik ze kan stellen.
De volgende opdracht is moeilijker.
Wat hebben ze opgeleverd?
Welke inzichten verdienen het om uit de chronologische stroom te worden gehaald?
Welke blogs horen bij elkaar?
Welke ideeën zijn groter dan de aanleiding waarmee ze begonnen?
Waar zat ik raak?
Waar was ik voorspelbaar?
Waar heb ik een eigen taal gevonden en waar herhaalde ik alleen een vertrouwd verhaal?
Dat uitzoeken vereist geen nieuwe stapel.
Het vereist afstand.
Daarom de pauze.
Maar een archief leeft niet alleen doordat de maker er steeds nieuwe stukken aan toevoegt. Het leeft ook doordat anderen er iets mee doen.
En daar komen jullie in beeld.
Misschien heb je hier ooit één tekst gelezen die bleef hangen.
Misschien heb je je geërgerd.
Misschien dacht je: eindelijk zegt iemand het eens op deze manier.
Misschien dacht je juist: wat een onzin, deze man ziet overal hetzelfde complot van geld, bezit en macht.
Ook dat is bruikbaar.
Vertel het me.
Niet om mij moed in te spreken. Ik hoef geen digitaal applaus omdat ik even ga uitrusten. Stuur vooral geen bloemen; die moeten worden bezorgd, in een vaas gezet en uiteindelijk weer weggegooid, waarna ik daar vermoedelijk een bierviltjes-MKBA over maak.
Maar wijs me op wat volgens jou waarde heeft.
Wat je zou kunnen doen
- Deel een blog waarvan je vindt dat meer mensen hem zouden moeten lezen.
- Stuur een dossier door aan iemand die er iets aan kan hebben.
- Gebruik een systeemdiagram in een gesprek.
- Corrigeer een redenering.
- Leg een onverwacht verband.
- Vertel welke gedachte je meenam en welke je onmiddellijk verwierp.
Geen nieuwsbrief, geen webinar, geen gratis e-book waarvoor je de naam van je eerste huisdier moet achterlaten.
Het mooiste zou zijn wanneer het archief tijdens mijn pauze meer gaat bewegen dan tijdens het schrijven.
Misschien gaat er ineens iets viraal.
Ik sluit niets uit.
Wellicht word ik gebeld door een landelijke krant die na achthonderd blogs eindelijk heeft ontdekt dat ik besta.
Misschien nodigt een talkshow mij uit voor een spraakmakend gesprek van zeven minuten, waarvan er vijf opgaan aan een filmpje, de introductie en de mededeling dat we „helaas door moeten”.
Misschien volgt er een diepgravend interview waarin de eerste vraag luidt: „Maar Rudy, bent u nu eigenlijk vóór of tegen economische groei?”
Dan weet ik in elk geval weer waarom ik ooit met bloggen ben begonnen.
Of misschien gebeurt er helemaal niets.
Dat kan ook.
Het internet heeft een indrukwekkend vermogen om kattenfilmpjes, ruzies en vermageringsmethoden te verspreiden, terwijl een doorwrocht dossier over eigendomsverhoudingen rustig vier jaar ongelezen blijft.
Maar zelfs dan was het niet voor niets.
Het schrijven heeft mij geholpen mijn eigen mentale bibliotheek te bouwen. Het heeft verbanden zichtbaar gemaakt die ik anders was vergeten. Het heeft oude fascinaties een plek gegeven. Het heeft mij laten zien dat een hobbyist zonder universiteit, uitgever of onderzoeksbudget toch een eigen denkruimte kan maken.
Alleen hoeft die ruimte niet eindeloos te worden volgebouwd.
Een kamer wordt niet beter doordat je er steeds een kast bij zet.
Soms moet je gaan zitten en bekijken wat er eigenlijk al staat.
Dat ga ik doen.
En jullie mogen intussen naar binnen.
Blader.
Zoek.
Verdwaal.
Pak iets van de plank.
Deel het met iemand.
Gebruik het.
Spreek het tegen.
Of nodig mij desnoods uit voor dat langverwachte spraakmakende interview.
Ik beloof niets, behalve dat ik waarschijnlijk al na de eerste vraag zal zeggen dat de vraag verkeerd is gesteld.
Nu zijn jullie aan de beurt.
Rudy
